چرا خط قرمز غرب تعداد سانتریفیوژهاست نه « پیشران هسته ای » ؟!

بسم ربّ الشهداء

چرا خط قرمز غرب تعداد سانتریفیوژهاست نه « پیشران هسته ای » ؟! 

#ایران #هسته‌ای ؛ قدرتمند و حتّی فائق بر خشکسالی !

⭕️ به گزارش العالم، جان کربی تأکید کرده است که دستور حسن روحانی، برای طراحی و ساخت پیشران هسته‌ای به منظور حمل و نقل دریایی، نقض برجام نیست./

❌ و از طرفی کارشناسان فن این نامه ها را « سنگ بزرگی دانسته اند که علامت نزدن است ! » :
صدای آمریکا/ طارق رئوف، مدیر برنامه خلع سلاح در سوئد: ایران توانایی ساخت پیشران هسته ای را ندارد. فقط ۵ قدرت هسته ای دنیا به این تکنولوژی دست پیدا کرده اند. برزیل ۲۰سال است که تلاش می کند به پیشران هسته ای دست یابد اما موفق نشده است ./

ولی اینکه دیده شد در حین مذاکرات برجام و قبل از آن در مذاکراتی که جناب ولایتی در مناظرات انتخاباتی سال ۹۲ از توافقش با سارکوزی برای تقلیل تعداد سانتریفیوژها به ۵ تا ۶ هزار عدد گفت و همان توافق مشاور عالی امور خارجه رهبری در مفاد برجام الزامی شد ، گویای حساسیت غربی ها بر روی تعداد سانتریفیوژهایی است که توان هسته ای شدن ما را به فعلیّت می رساند ، چراکه در برنامه ای که تو گویی با کودتایی خاموش به کنار زده شد قرار بود کشور طبق آن دارای نیروگاه های بومی متعددی شود . ولی با این تعداد سانتریفیوژِ پسابرجام که عمدتاً نقش نمایشگاه پیدا کرده عملاً ایران از گردونه ی کشورهای هسته ای خارج و به عصر حجر بازگشت .

پس وقتی توان اصلی که خط قرمز دشمنان می باشد از بین رفت ، چنین دستوراتی تداعی کننده ی ضرب المثل «توی ده راهش نمی دادند ٬سراغ خانه کدخدا را می گرفت!» است !

⁉️ آخر چگونه دولتی که صنایع کشتی سازی کشورش را که با تجربه و هزینه ای زیاد به دست آمده را نادیده می گیرد و آنرا به شرکت های کره ای واگذار می کند و حتّی اداره ی بنادر کشور را به کشور گرسنه ای مانند هند می دهد و بسیاری از پروژه های تحقیقاتی مثل پرتاب ماهواره را معطّل گذاشته ، مدعی است که در اسرع وقت به دنبال ساخت پیشران های هسته ای است ؟!  اگر هم این بر فرض محقق شود آیا با آن می توان تولید انرژی کرد و وابستگی کشور به مصرف و صادرات سوخت های فسیلی را متوقف کرد ؟!

متأسفانه هنوز درست تبیین نشده ؛ که چرا خط قرمز غرب مستکبر فردو و نظنز و آب سنگین اراک است و  هر نمایشی را خارج از تحریم های برجامی هسته ای جدّی نمی گیرند ؟

✅ با این شرح می توان به اصل ماجرا رسید :

♨️ حدود ۱۵سال پیش یعنی هنگامی که در ناشی گری دولت مدعی اصلاحات پرونده ی هسته ای ما جدّی به جریان افتاد ، در خبرها آمد که دو کشور بزرگ صادر کننده فولاد در آن زمان یعنی « ژاپن و کانادا » در گزارشی محرمانه به سازمان تجارت جهانی با در نظر گرفتن منابع عظیم سنگ آهن و ذغال سنگ ایران و قرار گرفتن آن در منطقه ی پرمصرف ، هشدار دادند که اگر ایران به « برق ارزان هسته ای » دست پیدا کند در بازار رقابت فولاد ، این کشورها را از دور خارج خواهد کرد !

و دقیقاً همان زمان سمج تر از کشورهای موسوم به ۵+۱ بیش فعّالی ژاپن و کانادا در آژانس بین المللی انرژی هسته ای و شورای امنیّت برای توقف ایران را به نظاره نشستیم ، که سنگ اندازی امروز « آمانو » رئیس ژاپنی آژانس هسته ای بیشتر قابل درک است .

❌ و  همین نگرانی البته در سطحی بالاتر و گسترده تر را آمریکا و انگلیس و دولت های صهیونیستی و حتّی روسیه و چین دارند که به خوبی می دانند که اگر ایرانِ پر قابلیّت از انرژی سرشار هسته ای برخوردار شود هم با گسترش شبکه ی برقی هسته ای در داخل از مصرف سوخت های فسیلی و تبعات زیست محیطی و جبران ناپذیر آن خلاص می شود و هم در عرصه ی تجارت جهانی می تواند به جای ارزان فروشی و خام فروشی منابع فسیلی و معادن به آنان خود با فرآوری ارزان قیمت و حتّی با فروش برق بازارهای جهانی را تسخیر کند ، پس بی جهت نیست که این کشورها  ۸ سال بی نظیر پیشرفت هسته ای در تاریخ ایران که در دولت قبل محقق شد را کابوسی وحشتناک می دانند !

آنچه که حتّی در ایالات آمریکا تجربه شده ، استفاده از انرژی هسته ای برای شیرین سازی آب اقیانوس هاست که با انتقال این آب سرشار هزاران هکتار از کویرهای کشور قابل کشت می شد و از این جهت نیز ثروتی بی کران در انتظار کشور گرفتار خشکسالی ما بود .

و با انرژی هسته ای دیگر اهرم فشار نفت از گرده ی ملّت مظلوم ما برداشته می شد و این ابتدای شکوفایی مکتب انقلابی ایران بود که ایران مرفه هسته ای با در دست داشتن نبض اقتصاد و انرژی منطقه و ابتکار عمل ، قدرتی بی نظیر می شد که دیگر مصیبتی مانند برجام بر  سرش نمی آمد !

پس خط نفاق و نفوذ با تمام قوا از همه جناح ها برای تعطیلی هسته ای در پس فریب نامه ای با نام « برجام » بزرگترین خیانت به ایران را کرد که با افسانه بافی ها نمی توان این ننگ را پاک کرد و عقب راندن کشوری که دو قدم تا جایگاه واقعی اش مانده بود هیچگاه بخشودنی نیست !/

مسعود شفیعی کیا